Fysieke toegankelijkheid voor iedereen, overal
Fysieke toegankelijkheid houdt in: de toegankelijkheid van de gehele leefomgeving voor iedereen. Van straten, pleinen, openbare gebouwen en het openbaar vervoer tot café's, musea, concerten, tentoonstellingen en trouwpartijen. Maar ook: gewoon op je werk kunnen komen.
Volledige toegankelijkheid
Toegankelijkheid, voor iederéén. Dus ook voor ouderen, mensen met verstandelijke beperkingen, mensen met een rolstoel, mensen die slecht ter been zijn en mensen die slechthorend of -ziend zijn. Maar liefst vijftien procent van de bevolking heeft een beperking; deze mensen moeten allemaal gebruik kunnen maken van woningen, winkels, pleinen, zwembaden, theaters, openbare ruimtes en andere gebouwen. Pas wanneer bouwbedrijven, woningcorporaties en gemeenten daarmee vanzelfsprekend rekening houden, spreken we van een volledige toegankelijkheid.
Wat kunnen we doen?
Er zijn genoeg voorbeelden. Slechtzienden hebben in het verkeer veel baat bij gidslijnen en rateltikkers. Slechthorenden hebben profijt van een ringleiding in theaters. Dikke, lange en korte mensen willen graag aangepaste zitplaatsen. En voor mensen die gebruik maken van een rolstoel of rollator: liften, ruime deuren, gemakkelijk bedienbare knoppen. Tenslotte is het van groot belang dat mensen in geval van nood een gebouw snel en zelfstandig kunnen verlaten. Staan in alle gebouwen nooduitgangen en vluchtroutes begrijpelijk aangegeven? ‘Uitgankelijkheid’ noemen we dat. Belangenorganisaties in het hele land brengen het nut van dergelijke aanpassingen onder de aandacht.
Toegankelijkheidseisen zijn door overheid vastgelegd
De overheid heeft een aantal wettelijke minimum kwaliteitseisen gesteld aan de bereikbaarheid, toegankelijkheid en bruikbaarheid van een nieuw gebouw en zijn omgeving. Deze eisen staan omschreven in het Bouwbesluit. Alle gebouwen vallen daaronder: van woonhuizen, fabrieken, kantoren en winkels tot bioscopen, sporthallen, hotels, gevangenissen en stations. Meer toegankelijkheidseisen zijn vastgelegd in de Nederlandse norm NEN 1814.
Eén van onze doelen is dan ook: samen met lokale belangenbehartigers erop toezien dat gemeenten deze eisen opnemen in bouwplannen. Of daar alsnog voor zorgen bij bestaande voorzieningen.
Een toegankelijk gebouw is herkenbaar: ITS
De toegankelijkheid van een gebouw is te herkennen aan een Internationaal Toegankelijkheidssymbool (ITS): het bekende blauwe bordje met een wit figuurtje in een rolstoel. Openbare gebouwen die bereikbaar, toegankelijk en bruikbaar zijn voor mensen met een beperking kunnen het ITS aanvragen door middel van een keuring. De Chronisch Zieken en Gehandicapten Raad (CG-Raad) voert de keuringen uit en beschikt over informatie over de gekeurde gebouwen.
Daarnaast is er een de Landelijke Toegankelijkheidscode (LTC). Deze code geeft specifieke informatie over de toegankelijkheid van de verschillende ruimtes en onderdelen van een gebouw.
Wonen
Fysieke toegankelijkheid begint in de eigen woning. Mensen willen immers graag zelfstandig wonen. Dat stelt eisen aan de fysieke toegankelijkheid van een woning, en aan de straat en de wijk waarin deze ligt. Eisen, waar gemeenten al in de beginfase van bouwplannen rekening mee moeten houden. Zijn de deuren voldoende breed? Zijn het toilet en de badkamer goed te betreden? Zijn voorzieningen gelijkvloers? Is de straat goed te bereiken? En de woning zelf? Als bestaande woningen niet optimaal voldoen, dan moeten deze alsnog aangepast worden. Wanneer woningen en hun omgeving beter toegankelijk zijn dan wettelijk is voorgeschreven, kunnen zij het WoonKeur certificaat krijgen.
