In haar VNG-magazine meldt de VNG niet blij te zijn met de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) dat gemeenten geen besparingsbijdrage mogen vragen voor een scootmobiel. Volgens de Centrale Raad is dit een vorm van inkomenspolitiek waartoe gemeenten niet bevoegd zijn. De VNG maakt zich zorgen over de consequenties van deze uitspraak voor gemeenten en gaat op korte termijn daarover in gesprek met VWS.
Veel gemeenten kijken naar de eigen verantwoordelijkheid van de aanvrager van Wmo-voorzieningen. Sommige gemeenten voeren inkomensgrenzen in voor voorzieningen in natura, zoals huishoudelijke hulp en vervoersvoorzieningen. Dit gaat veel verder dan het vragen van een besparingsbijdrage en mag dus niet, volgens de VNG.
Wat ook niet meer kan is bij de aanvraag nagaan of de aanvrager in staat is de voorziening zelf te betalen, bijvoorbeeld omdat hij dat voorheen ook deed. Het ziet er naar uit dat de enige mogelijkheid die gemeenten hebben, is: het vragen van de maximale eigen bijdrage of het maximale eigen aandeel. De meeste gemeenten doen dit al.
De CRvB stelt dat de Wmo geen ruimte biedt om van de gehandicapte – buiten de in de wet geregelde eigen bijdrage om – een besparingsbijdrage te vragen bij het verstrekken van een hulpmiddel als een scootmobiel. De uitspraak heeft betrekking op het door de gemeente Edam-Volendam in bruikleen geven van een scootmobiel en het vragen van een zelfgeregelde (besparings)bijdrage. De gemeente deed dat omdat de scootmobiel in dit geval een fiets verving. Een fiets is naar de mening van de gemeente een algemeen gebruikelijke voorziening, die de betrokkene zelf moet betalen.
De CRvB zag daarvoor geen ruimte. Omdat de wetgever het voeren van een inkomensbeleid niet wil, mag de gemeente in dit geval niet in plaats van de wettelijk geregelde eigen bijdrage een besparingsbijdrage vragen.
[bron: www.vngmagazine.nl]
